تلاش برای دینداری | الزهراء


تلاش برای دینداری

تاریخ ارسال : ۱۵ دی, ۱۳۹۱ | بازدید : 975 | طبقه بندی : ائمه اطهار , دین و معارف اسلامی , مهدویت و انتظار

thumb.phpيكي از راههاي نزديك شدن به ظهور تلاش براي دينداري به جاي تلاش براي ملاقات با امام زمان(عج)ميباشد…

دینداری و آداب آن ثمره تلاش اولیاء دین  و راهنمایانی است که در پرتو تعالیم اصیل الهی به تبلیغ و تشریح راه ورسم دینداری و مقومات و آگاهی دادن به آفات در سر راه، می پردازند. الاهی دانان، دین را مجموعه ای از اعتقادات و احکام و اخلاق میدانند. مجموعه ای که در یک ارتباط و هماهنگی و نظم منطقی با یکدیگر قرار دارند.توقعات خالق حکیم از بندگان هم در این مجموعه تعریف می شود.طبعا تمامی مومنان به طریق هم, در یک اندازه و توان نیستند.هر کسی بنا بر طبع الهی اش صاحب ظرفیتی مشخص است.لذا یک سطح توقع عمومی و مشترک در دینداری برای همگان در نظر گرفته شده است و آن اعتقاد به توحید و پس از آن رعایت حدود و احکام قانونی دین که در قالب بایدها و نبایدها و یا انجام واجبات و ترک محرمات تعریف می گردد.و دیگر رعایت قوانین اخلاقی عقلانی و توصیه های دین است.وظیفه دینداری حول این محورهای اساسی معرفی می شود.اما در این راه هر کس به کسب شناخت و رعایت بیشتر دستورات دینی اهتمام ورزد، قطعا صاحب امتیازات بیشتری خواهد بود. که بیش از آن حد مشترک از عموم توقع نیست.چنانکه هرکس هم که از جانب خالق حکیم مورد امتیازات بیشتر قرار گرفته است،لاجرم مسئولیت بیشتری هم دارد. لذا فرموده اند: (حسنات الابرار سیئات المقربین) و ایمان هم دارای مراتب است. پس آن چیزهایی که برای عموم مومنین خوب و امتیاز اضافه حساب می شودبرای اولیاء دین در رتبه واجبات قرار می گیرد.

مهدی

اساسا نوع تعلیم در مسیر بندگی هم بر اساس ظرفیت ها و وسع روحی انسانها خواهد بود.پس بسیاری از اسرار و رموز را انبیاء و اولیاء دین می دانند،که همان ها هم سبب معرفت و ایمان بیشتر ایشان می گردد،که دانستن همین رموز شاید برای بسیاری، لطمه در دین و دینداری بوجود آورد.یقینا آن اسراری را که رسول نورانی اسلام(ص) و حضرات ائمه(ع) به آن آگاهی دارند را، نه توان درک و نه شایستگی فهمش در دیگر طبقات مومنین نیست.این ملاک در صحابی و یاران این حضرات نورانی جاری است. قطعا در عین مقامات و شایستگی نزدیکان ایشان, تفاوت در درک اسرار موجود است. برای مثال مقام ابوذر غفاری و سلمان فارسی با یکدیگر فرق می کند و اسرار و معارفی را که سلمان فارسی قدرت درک و هضم آنها را داشت ، بیش از وسع روحی ابوذر غفاری و امثال ایشان در میان یاران حضرات نورانی بوده است. ائمه بزرگوار (ع) ما هم این مشی را در بین یاران خویش داشته اند.در بسیاری از روایات نقل شده از ایشان به رعایت این ملاکها از جانب حضرات معصومین(ع) برمی خوریم. لذا این راه، یعنی تمایز بین افراد بر اساس قدرت هضم معارف والا ,طریقی مشخص در دایره خداپرستی است.

همانطور که در قرآن خضر نبی به موسی کلیم قدرت و صبر در هضم رفتارهای خود را گوشزد می کند.این مقدمه بر این اساس تذکر داده شد که دقتی به رفتارهای جامعه دینی این ایام بنماییم.بسیاری از معارف والای دینی که در پرتو تلاش و مجاهدت های علمی و عملی بزرگان نصیب ایشان شده است،بواسطه سعه روحی ذاتی و اکتسابی ایشان است.لذا محیط طرح و بحث برای بسیاری دیگر شاید هرگز فراهم نشود.اهل سر و خواص از مومنین شاید قدرت هضم بسیاری از معارف را داشته باشند،ولی آیا محیط عمومی جامعه دینی دارای چنین سعه معرفتی است؟این منافاتی با تلاش بیشتر همگان برای رشد معرفتشان ندارد.هر نکته ای جایی خاص برای خود داراست. از این جمله ، ارائه مباحث و نقل بسیاری از کرامات اولیاء دین هیچ گاه در علن نبوده است.اساسا هم صاحبان مقامات الهی در این موارد مأمور به سکوت بوده اند،که:

آنکه را اسرار حق آموختند

مهر کردند و دهانش دوختند

ما در میدان دینداریمان موظف به رعایت احکام الهی و باور اعتقادات اصیل و کسب و عمل به دستورات اخلاقی هستیم, نه چیزی بیش از این.که بسیاری از عالی ترین مقامات معنوی هم ثمره همین رفتار دینی است.نکته آنکه در محیط فرهنگی دینی امروزه ما برای بسیاری, آنچنانکه شرح و بسط رفتارهای عرفان گونه،اهمیت یافته است، اهتمام به دفاع و تبیین اولیات رفتار دینی که مورد هجمه های جدی قرار گرفته اند،مورد تغافل است.آنقدر که ارتباط با امام زمان(ع) در این روزگار تبیین می شود، راهکارهای کسب رضایت و توقعات امام نورانیمان ،که همان رفتار ساده اما درست دینی اخلاقی است، تشریح نمی شود.دوری از زشتی ها و بد اخلاقی های روزمره توقع امام زمان(ع) از ماست. چه بسا توفیق زیارت و درک ایام ظهورش که آرزوی هر شیعه عاشق است، نصیب نگردد.مگر امام صادق(ع) نفرمودند که منتظر واقعی یعنی آنکس که به وظایفی که دین از او توقع دارد،عمل نماید، حتی اگر در مدت عمرش به ایام ظهور مولایش موفق نشود و از دنیا برود, همانند آن کسی است که در هنگام قیام امام زمان(ع) در کنار او خواهد بود.

پس ما پیش از آنکه تلاش برای ملاقات با مولایمان کنیم ، باید تلاش در دینداری،جهت کسب رضایت او، که همانا رضایت خالق حکیم است بنماییم. امروزه می بینیم که بسیاری از حرفها که محیط بیان آنها نه در علن و عموم است ، به راحتی و بدون حتی رعایت اولیات بیان میگردد.هرگاه عرفان و طریق رستگاری و راههای سلوک، عمومی , آنهم بدون در نظر گرفتن شرایط زمان و مکان شود ، موجب خطرات دیگری خواهد شد که شاید نتوان آنها را اصلاح کرد.عرفانهای عمومی نه کمک به رشد درک معرفتی می کند، که راه را برای ورود نا بلدان و مغرضین و غیر همراهان طریق باز می کند. ما بیش از تبیین راههای عرفانی، به تشریح رفتارهای ساده اما پر ثمر اخلاقی  نیازداریم.

 

ارسال توسط : شبنم

نظر مخاطبان:


    id="respond">نظر شما:
    1- گزینه های ستاره دار الزامی می باشند.
    2- ایمیل شما نمایش داده نمی شود.
    3- لطفا جهت دریافت پاسخ نظر خود حتما ایمیل خود را بصورت صحیح وارد نمائید.
    نام *
    ایمیل *
    سایت


    یک + 1 =