توبه نامه شهدا … | الزهراء


توبه نامه شهدا …

تاریخ ارسال : ۲۱ بهمن, ۱۳۹۱ | بازدید : 1,367 | طبقه بندی : دفاع مقدس , شهدا

الهی لاتودبنی بعقوبتک….خدای خوبم…مرا با گناهانم مجازات نکن…خدایا شرمسارم…از درهایی که کوبیدم…ولی در تو نبود…خدایا روسیاهم از لحظه هایی که تو در آن جاری نبودی…اِلهی و رَبّی مَن لی غَیُرک…

فرازهایی از توبه نامه شهید 13 ساله(علیرضا محمودی)

 

11

فکر می کنم بارها عکس بالا رو دیده باشین. این عکس نوجوان 13 ساله ی کرجی شهید علیرضا محمودی پارساست که چند روز قبل از شهادتش گرفته شده که معصومیتی خاص رو تداعی می کنه. وقتی تو زندگی این نوجوان سیر می کنیم می بینیم که چطور جبهه به فرموده حضرت امام روح الله(ره) دانشگاه بوده و چطور مس وجودها رو طلا می کرده. عشق واقعی به شهادت رو میشه تو گوشه گوشه ی زندگی به ظاهر کوتاه علیرضا و دست نوشته ها و آثار بجا مونده ازش لمس کرد، چیزی که شاید برای خیلی از مسن های این زمان گفتنش هم سخت باشه، ملکه ی ذهن و رفتاری شهید علیرضا محمودیه….

فقط قبل از خوندن یادمون باشه که این توبه نامه کسی است که هنوز به سن تکلیف نرسیده ولی نگران ترک اولی هایی است که ازش سر زده…..

بار خدایا از کارهایی که کرده ام به تو پناه می برم از جمله :

از این که حسد کردم…

از این که تظاهر به مطلبی کردم که اصلاً نمی دانستم…

از این که زیبایی قلمم را به رخ کسی کشیدم….

از این که در غذا خوردن به یاد فقیران نبودم….

از این که مرگ را فراموش کردم….

از این که در راهت سستی و تنبلی کردم….

از این که عفت زبانم را به لغات بیهوده آلودم…..

از این که در سطح پایین ترین افراد جامعه زندگی نکردم….

از این که منتظر بودم تا دیگران به من سلام کنند….

از این که شب بهر نماز شب بیدار نشدم….

از این که دیگران را به کسی خنداندم، غافل از این که خود خنده دارتر از همه هستم….

از این که لحظه ای به ابدی بودن دنیا و تجملاتش فکر کردم….

از این که در مقابل متکبرها، متکبرترین و در مقابل اشخاص متواضع، متواضع تر نبودم….

از این که شکمم سیر بود و یاد گرسنگان نبودم….

از این که زبانم گفت بفرمایید ولی دلم گفت نفرمایید.

از این که نشان دادم کاره ای هستم، خدا کند که پست و مقام پستمان نکند….

از این که ایمانم به بنده ات بیشتر از ایمانم به تو بود….

از این که منتظر تعریف و تمجید دیگران بودم، غافل از این که تو بهتر از دیگران می نویسی و با حافظه تری…..

از این که در سخن گفتن و راه رفتن ادای دیگران را درآوردم….

از این که پولی بخشیدم و دلم خواست از من تشکر کنند….

از این که از گفتن مطالب غیر لازم خودداری نکردم و پرحرفی کردم….

از این که کاری را که باید فی سبیل الله می کردم نفع شخصی مصلحت یا رضایت دیگران را نیز در نظر داشتم….

از این که نماز را بی معنی خواندم و حواسم جای دیگری بود، در نتیجه دچار شک در نماز شدم….

از این که بی دلیل خندیدم و کمتر سعی کردم جدی باشم و یا هر کسی را مسخره کردم….

از این که ” خدا می بیند ” را در همه کارهایم دخالت ندادم….

از این که کسی صدایم زد اما من خودم را از روی ترس و یا جهل، یا حسد و یا … به نشنیدن زدم….

و ….. از ……

*****

جواد عنایتی، یک بسیجی از اهالی کاشان، در بهار سال 1363 هجری شمسی، تصمیم می گیرد به فرمان الهی در سوره تحریم عمل کند و این تصمیم خود را این گونه مکتوب می کند:

این جانب جواد عنایتی در روز یکشنبه، تاریخ 9 /2/ 63 در ساعت 5/5 بعد از ظهر توبه کردم و از این تاریخ به بعد هرگز دنبال گناه نمی روم.

او حدود دو سال و نه ماه بعد طی عملیات کربلای ۵ در شلمچه مزد خود را دریافت می کند و بال در بال فرشتگان می گشاید.

fdhftg

روحمان با یادشان شاد…

شادی ارواح پاک و مطهر جمیع شهداء ***صلوات***

 

 

 

 

 

ارسال توسط : الزهراء "س"

نظر مخاطبان:


    id="respond">نظر شما:
    1- گزینه های ستاره دار الزامی می باشند.
    2- ایمیل شما نمایش داده نمی شود.
    3- لطفا جهت دریافت پاسخ نظر خود حتما ایمیل خود را بصورت صحیح وارد نمائید.
    نام *
    ایمیل *
    سایت


    6 + = پانزده